Zaman Barış zamanıdır

Nedir içimizdeki bu nefretin nedeni?
Herkesin yemin edip, ölümüne saldırmasımıdır vatan sevgisi?
Karşındakine diz çökertip, yalvartmakmıdır başarının göstergesi?
Yok mudur içimizde kalan bir yudum insan sevgisi?

Çok mu zor bizden olmayanın uzattığı eli sıkmak?
Çok mu zor görüşü, inancı ne olursa olsun saygı duymak?
Çok mu zor herkese yerini bilmesini söylemeden yaşamak ?
Bu kadar zor mu dili,dini,ırkı farklı olsada insanı sevmek?

Duymazmıyız derinlerimize gömdüğümüz o idealist çocuğun haykırışını?
İstemezmiyiz kendi yaratttığımız gerçeklerle katılaşmış yüreğimizin, ilk günkü gibi coşku ve ümitle çarpmasını?
İstediğimiz mutluluk değil mi, bir ömür boyu sürmesini?
Hayallerimizde saklı değil mi, korkularımız ile yok ettiğimiz o mutluluğun gerçekliği?

Boşuna bakmayın ilk harflere, yoktur içinde hiçbir gizli mesaj,
İyilikten ümidini kaybetmemiş bir idealistin gönülden sözleridir bunlar.
Sözlerimden dolayı varsa incittiğim şimdiden affola,
Çünkü insandır esas olan, insanı insan yapansa saygıdır insana duyulan.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir